Jubileusz

                                        Historia szkoły

      1 X 1946 roku w Opolu zainaugurowano działalność Miejskiej Szkoły Muzycznej im. Karola Szymanowskiego. Jednym z głównych orędowników utworzenia szkoły był Tadeusz Kwietniewski, pełniący wówczas obowiązki naczelnika Oddziału Szkolnego Zarządu Miejskiego. W ramach ośmioletniego cyklu nauczania przewidywano trzyletni kurs niższy i pięcioletni kurs średni.
     O potrzebie otwarcia placówki kształcenia muzycznego w Opolu świadczy m. in. fakt, że do nowo otwartej szkoły wstąpiło 103 uczniów. Z roku na rok wzrastało zainteresowanie kształceniem muzycznym. Najbardziej kłopotliwą sprawą okazał się brak odpowiednich warunków lokalowych, wyposażenia i instrumentów (w początkowym okresie Szkoła mieściła się w kilku zaledwie pomieszczeniach dzierżawionych od Izby Rzemieślniczej).
     W niespełna rok później, 31 III 1947r. wprowadzono nową nazwę: Szkoła Muzyczna Niższa i Umuzykalniająca im. Karola Szymanowskiego Towarzystwa Muzycznego w Opolu. Równocześnie przeniesiono zajęcia do budynku w Rynku, w ścisłym centrum miasta.
     Wysoki poziom nauczania i prawidłowy rozwój placówki przyczyniły się do upaństwowienia szkoły. Ten ważny akt prawny z 1.01.1950r. pozwolił na zniesienie czesnego, większy napływ kandydatów, ale równocześnie – lepszą selekcję uczniów.
     W 1954 roku na mocy zarządzenia Ministerstwa Kultury i Sztuki rozpoczęła działalność Państwowa Szkoła Muzyczna II stopnia. W 1957r. siedziba szkoły ulega zmianie na lokal przy placu Czerwonej Armii 1. Rok później rozpoczęto budowę gmachu przy ulicy Strzelców Bytomskich 18. To właśnie miejsce, w bezpośrednim sąsiedztwie Odry wyznaczającej granicę lewobrzeżnej części Opola od 1962 roku stanowi siedzibę Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia , noszącej od 1963 roku imię Fryderyka Chopina.
      Dramatyczna w rozmiarach i skutkach powódź w 1997r. wyznacza wyrazistą cenzurę w dziejach opolskiej szkoły. Okaleczony budynek szkoły, okaleczone psychiki ludzi...... Jedni mówili, że trzeba budynek ratować, inni że szkołę należy zburzyć, a jej historię rozpocząć teraz, od nowa. Historia jest jednak jedna; z wpisanym w nią dramatem powodzi.
    W roku 1997/98 szkoła nie zaprzestaje działalności. Trzeba wyremontować pomieszczenia, pozyskać nowe instrumentarium i utracone muzykalia, a nade wszystko - wzbudzić w Społeczności poczucie odpowiedzialności za losy szkoły i wiarę w sens owej wielkiej odbudowy. Struny ludzkiej aktywności i zaangażowania drgnęły ze wzmożoną siłą. Pomogli ludzie bogaci i niezamożni; urzędy, instytucje, fundacje i osoby prywatne w Polsce i poza jej granicami– wszyscy w atmosferze wielkiego oddania i całkowitej bezinteresowności.

                                                                                Małgorzata Kowalska-Waloszczyk