Sławni ludzie Szkoły 
 
    Józefa Donicht
   ur. 10 IV 1888 - zm. 26 XII 1974.

W Konserwatorium Muzycznym we Lwowie studiowała grę na fortepianie i teorię muzyki. Studia  pianistyczne kontynuowała w Wiedniu.
Całe pracowite życie poświęciła pedagogice. Zaczęła uczyć mając osiemnaście lat. Po uzyskaniu  dyplomu, w latach 1912-1939 uczyła we własnej Szkole Muzycznej w Samborze. Absolwentami tej  szkoły byli m. in. dyrygent Jan Cajmer , pianista Witold Lepiankiewicz .
Po drugiej wojnie światowej osiadła w Opolu . Uczyła gry na fortepianie w Miejskiej Szkole  Muzycznej im. Karola Szymanowskiego. Swoją działalnością zapisała się nie tylko jako wybitny  pedagog, ale również jako współorganizator Państwowej Szkoły Muzycznej w Opolu.
Wspomina Jadwiga Kępińska- jedna z absolwentek: „ Los mi sprzyjał, bo spotkałam w życiu  wielkiego Przyjaciela-Przewodnika i wspaniałego Muzyka-Pedagoga”
 
  Jadwiga Grossowa
   ur. 4 XII 1894 - zm. 7 IX 1995.

W rodzinnym Przemyślu ukończyła prywatną Wyższą Szkołę Muzyczną Wandy Cyrbesowej . Studiowała u Erno Dohnanyiego w Budapeszcie, uzyskując tam w 1918 r. dyplom - jak wówczas  oceniano - „z postępem bardzo dobrym” .W okresie międzywojennym mieszkała i pracowała w  Zakopanem, gdzie zetknęła się z elitą kulturalną Polski; m. in. z Karolem Szymanowskim, Jarosławem  Iwaszkiewiczem, Stanisławem Witkiewiczem (malował jej portret z synem). Pogłębiała studia  muzyczne u Egona Petriego, który w tym czasie również przebywał w Zakopanem.
Po wojnie zamieszkała w Opolu. Od 1946 r. pracowała w Miejskiej Szkole Muzycznej (późniejszej  Państwowej Szkole Muzycznej). Gdy w 1954 r. powstała Państwowa Szkoła Muzyczna II St., była  jej aktywnym współorganizatorem. W latach 1959-1966 była kierownikiem sekcji instrumentów  klawiszowych.
Absolwentami klasy p. Jadwigi Grossowej byli m. in. Bogusław Spuziak, Joachim Waloszek (obecnie  dyrektor Wyższego Seminarium Duchownego w Nysie.) i wielu innych dobrych pianistów,  późniejszych pedagogów, kameralistów i akompaniatorów.
 
Roman Początek
  ur. 9 V 1902 zm. 10 IV 1987

Organista, akordeonista, śpiewak, pedagog. Wykształcenie muzyczne zdobył we Lwowie. Od 1947  roku działał w Opolu. Był dyrygentem chóru „Lutnia”, chóru dziecięcego w szkole muzycznej,  nauczycielem śpiewu solowego i gry na akordeonie.
Położył podwaliny pod w pełni profesjonalne klasy akordeonu i śpiewu solowego w naszej szkole. W  1948 roku w niełatwych warunkach przygotował chór i solistów (z których wielu stanowiło „surowy  materiał wokalny”) do wystawionego przez Teatr w Opolu „Nowego Don Kichota”- wczesnej opery  Stanisława Moniuszki . (premiera 23.01. 1949 r.)
Jego absolwenci zajmują dziś odpowiedzialne stanowiska, a jeden z nich - Jerzy Krzemiński zdobył  sobie rozgłos jako wirtuoz akordeonowy znany nie tylko w kraju.
 
 Bronisław Kopijkowski
 ur. 26 IX 1910 - zm. 27 VII 2003.

Wykształcenie muzyczne zdobył w konserwatorium wileńskim. W rodzinnym Zdołbunowie był  kapelmistrzem i nauczycielem muzyki. Po wojnie służył w wojsku, gdzie w latach 1953-1955  prowadził orkiestrę dywizyjną w Opolu, z którą przygotował wiele koncertowych opracowań dzieł  wielkich mistrzów .Był wieloletnim kapelmistrzem orkiestry Zakładów Naprawczych Taboru  Kolejowego. W naszej szkole prowadził klasę klarnetu i przez jakiś czas dyrygował szkolną  orkiestrą.  Bardzo aktywnie działał w ruchu amatorskim. Jego zasługi dla kultury regionu są bardzo  duże. Część wychowanków podejmowała pracę w zawodowych orkiestrach. Jednak Jego wielkość  polega na profesjonalnym przygotowaniu bardzo wielu klarnecistów, którzy grali później w  amatorskich orkiestrach lub uczyli gry na klarnecie w szkołach na Opolszczyźnie, podnosząc poziom  kultury muzycznej naszego regionu.
 
Włodzimierz Grabiński
 ur. 6 III 1922 - zm 7 XI 1981.

Studia pianistyczne ukończył pod kierunkiem Marii Ogilbianki w PWSM we Wrocławiu. W 1951 roku rozpoczął pracę w PSM w Opolu, gdzie przez wiele lat kierował sekcją fortepianu.
   Oprócz pracy pedagogicznej, występował jako solista, zajmował się też kompozycją. Wydał  „Śpiewnik opolski” zawierający opracowania śląskich pieśni ludowych na głos z fortepianem.
W dorobku kompozytorskim pozostawił pieśni chóralne , ilustracje muzyczne do sztuk teatralnych i wiele fortepianowych utworów dla dzieci i młodzieży . Pośmiertnie (w 1982 r.) ukazał się wybór pedagogicznych miniatur fortepianowych.
Wspomina Małgorzata Kowalska-Waloszczyk ; „Nie było lekcji nieważnych ! Bywał bardzo  krytyczny, a jednocześnie bardzo tolerancyjny. Pomimo własnej wielkiej osobowości twórczej, nigdy  nie narzucał interpretacji, czuwając jedynie nad logiką muzycznego przebiegu.”
 
Danuta Sujata
 ur. 2 X 1932 - zm. 17 VII 2003.

Absolwentka Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej, a następnie Państwowej Wyższej Szkoły  Muzycznej we Wrocławiu.
Pracę w naszej szkole w charakterze nauczyciela gry na skrzypcach rozpoczęła 1 września 1956 r.

Z opolską szkołą związała całą swoją pracę zawodową, będąc wzorem pedagoga, organizatora i  wychowawcy. Przez wiele lat pełniła funkcję kierownika sekcji smyczkowej, dbając o wysoki poziom  nauczania, służąc radą kolegom - pedagogom, czuwając nad jakością instrumentarium i akcesoriów  oraz literatury muzycznej. Wielokrotnie pełniła funkcję jurora konkursów regionalnych i  ogólnopolskich.
Wykształciła wielu absolwentów, którzy po ukończeniu studiów muzycznych podjęli aktywną  działalność zawodową zarówno w kraju jak i na świecie - jako soliści, kameraliści, członkowie  orkiestr renomowanych zespołów, a także jako pedagodzy. Do znanych absolwentów należą: Tomasz  Tomaszewski- (solista i koncertmistrz Deutsche Oper w Berlinie.) Karol Miczka, Andrzej Kordyki ewicz, Katarzyna Cipior, Piotr Prysiażnik, Rafał Daszkiewicz i wielu innych.
Oprócz lekcji indywidualnych prowadziła zespoły kameralne, które odnosiły sukcesy nie tylko w kraju .W czerwcu 1974 r. Jej kwartet skrzypcowy koncertował z wielkim powodzeniem w Poczdamie.
W uznaniu zasług otrzymała wiele znaczących odznaczeń i nagród. Najważniejsze to: Nagroda  Ministra Kultury i Sztuki (1977), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1990), Krzyż Kawalerski  Orderu Odrodzenia Polski (1992), Nagroda Indywidualna I stopnia Dyrektora CEA za szczególny  wkład w rozwój edukacji artystycznej. (1997).
O swojej pracy mówiła „ Największym przeżyciem jest zdany egzamin każdego z moich  dyplomantów  do akademii muzycznej i rozstanie z uczniem po dwunastoletniej pracy.”
Jej działalność wywarła bardzo pozytywny trwały wpływ na wiolinistykę w całym regionie. Zawsze  bezinteresowna, zaangażowana, życzliwa, serdeczna, oddana bez reszty uczniom. Całe życie  poświęciła edukacji najmłodszych muzyków.
 
Janina Karasińska
 ur. 7 VIII 1913 - zm. 30 IV 2001.

Przez ponad ćwierć wieku kierowała biblioteką opolskiej szkoły muzycznej. W rodzinnym Lwowie  ukończyła Seminarium Nauczycielskie. Po uzyskaniu patentu nauczycielskiego pracowała w  Tyśmienicy na Kresach Wschodnich. Po wojnie znalazła się w podopolskich Górkach, gdzie  kontynuowała służbę nauczycielską. Pod koniec lat 50-tych rozpoczęła pracę w bibliotece w  opolskiej  szkole muzycznej. Opracowała i założyła profesjonalne katalogi zbiorów. Wprowadziła nie  tylko nowy katalog płytowy, ale też szereg rozwiązań ułatwiających na przykład poszukiwanie nagrań  utworów na poszczególne instrumenty. Jeżeli mimo to, ktoś miał kłopoty ze znalezieniem interesującej  go pozycji, mógł liczyć na rychłą i kompetentną pomoc Bibliotekarki. W bibliotece panowała  atmosfera spokoju i działania przepełnionego dobrocią człowieka o wysokiej kulturze osobistej, a  także dyskretnej wytworności.
Do końca życia pozostała wierna swemu rodzinnemu miastu. Zbierała publikacje na temat Lwowa i miała w swej biblioteczce sporo bardzo rzadkich pozycji. Odwiedzała Lwów powojenny i należała do organizacji zrzeszającej lwowian. Była też opolanką - bez przymusu, co pięknie zaznaczył
w ekslibrisie Stanisław Bober, zamieszczając w nim równorzędnie herby Lwowa i Opola.
 

Wdzięczność

jest pamięcią serca

lub

Czasem nagle światło gaśnie,

Czasem droga nagle się urywa

                                i...co dalej?

O obliczu każdej placówki edukacyjnej, szczególnie zaś szkół muzycznych, decydują jej pedagodzy, którzy kształtują osobowość artystyczną  uczniów, najczęściej w indywidualnym procesie nauczania. To oczywiste, ale godne ciągłego przypominania stwierdzenie dotyczy zarówno aktualnie pracujących nauczycieli, jak również tych, którzy już odeszli, ale których idee i przekazywane wartości pozostają na zawsze w ich wychowankach.

W ostatnim czasie nasza Szkoła Muzyczna w Opolu poniosła szereg bolesnych strat wspaniałych i zasłużonych pedagogów, także strat niespodziewanych, w tzw. pełni sił twórczych. Pragniemy aby dokonania zmarłych pedagogów pozostały nie tylko we wdzięcznej pamięci ich wychowanków, ale także współpracowników, by ich dokonania były ciągle przypominane, by pozostawały w żywej pamięci także dla kolejnych pokoleń uczącej się młodzieży i najmłodszego grona kadry pedagogicznej. Dlatego też na naszej szkolnej stronie internetowej chcemy zamieszczać krótkie wspomnienia i biogramy tych, którzy odeszli szczególnie w ostatnim czasie, zachęcając jednocześnie do uzupełniania wiadomości o tych wszystkich, którzy wnieśli swój trudny do przecenienia wkład w rozwój opolskiej szkoły muzycznej.

Andrzej Szczepański

– studiował naukę gry na fagocie w Łodzi, by po ukończeniu studiów grać w operze. Otrzymał wiele propozycji pracy, wybrał jednak grę w Filharmonii Opolskiej. W późniejszym okresie przyjął posadę w Państwowej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina,  by uczyć tam gry na fagocie. Był również opiekunem zespołu fletów prostych. Spełniał się zawodowo jako pedagog, później również jako kierownik sekcji instrumentów dętych drewnianych. Kilka lat później zdrowie nakazało mu oddać to stanowisko, więc poświęcił całą swoją uwagę na nauczanie gry na fagocie. Odnalazł też swoją kolejną pasję, zaraz obok muzyki i fotografii – historię Polski. Jego przedmowy i komentarze uświetniały każdą audycję poświęconą temu tematowi.

„Profesor Andrzej Szczepański – osoba kojarząca mi się przede wszystkim z ciepłem. Ktoś, kto był jednocześnie blisko i daleko. Ktoś, kto poświęcił mi mnóstwo swojego czasu, wprowadził w piękny świat muzyki, do chwili obecnej istniejący we mnie. Osoba, która była, która jest kimś więcej niż profesorem. Osoba, do której mogłam zwrócić się z każdym dręczącym mnie problemem. Zawsze starał się pomagać swoim uczniom, gotów był uchylić nam nieba, żebyśmy mogli być tak uśmiechnięci, jak on. Człowiek posiadający zainteresowania w wielu dziedzinach życia, mający zdanie na wiele tematów, Energiczny, zawsze radosny, bardzo zaangażowany w swoją pracę. Myślę, że zaliczenie takiej osoby do przeszłości jest praktycznie niemożliwe. Ja sama nie mogę myśleć o Nim jako o kimś, kogo nie ma już wśród nas, kto nigdy już się do mnie nie uśmiechnie, nie zapyta, co się w moim życiu dzieje, nie przekaże żadnych rad związanych z grą na fagocie. Jego metody bardzo ułatwiały interpretację utworów, pozwalały lepiej zrozumieć sens muzyki. Dzięki niemu mogłam dać się porwać muzyce i nie czuć się zagubiona. Profesor Szczepański pomagał mi dążyć do perfekcji – nie zawsze mi się to udawało ale dzięki jego wsparciu wiedziałam, że jestem w stanie dać z siebie jeszcze więcej, zagrać lepiej, pójść o krok dalej w swojej edukacji.” (Laura Kolanko)

 Dorota Szachniewicz

Lucyna Janowska
  ur. 24.02.1954 - zm. 29.03.2011

   Urodziła się 24 lutego 1954 r. w Jeleniej Górze, tam też rozpoczęła edukację muzyczną, którą kontynuowała w Koźlu, a następnie w Gliwicach. Tytuł magistra sztuki uzyskała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu na wydziale Wychowania Muzycznego. Swoją wiedzę pogłębiała na studiach podyplomowych tejże uczelni – w Studium Muzykoterapii oraz na Uniwersytecie Wrocławskim – na kierunku administracja.
   Od początku aktywności zawodowej wybrała trudną drogę pracy z dziećmi najmłodszymi. Od roku 1978 prowadziła klasę gitary w Państwowej Szkole Muzycznej w Opolu, gdzie wykształciła 64 absolwentów. Wielu z nich kontynuowało naukę w szkole II stopnia. Jej uczniowie uczestniczyli w wielu konkursach i przesłuchaniach, na których zdobywali nagrody i wyróżnienia. Wielokrotnie uczestniczyła także, wraz z uczniami, w warsztatach i seminariach oraz festiwalach gitarowych. Utrzymywała kontakty ze znanymi specjalistami gry na gitarze. Uczniowie klasy Lucyny Janowskiej uczestniczyli w licznych koncertach, jednak na szczególna uwagę zasługują koncerty dla chorych dzieci w Wojewódzkim Centrum Medycznym i Szpitalu Neuropsychiatrycznym.
    Dzięki swojej wiedzy i doświadczeniu Lucyna Janowska cieszyła się szacunkiem uczniów i poważaniem wśród innych pedagogów. Warto tu podkreślić, iż była m.in. autorką programu nauczania gry na gitarze dla I etapu szkoły podstawowej. Wyróżniała ją także aktywność w podejmowaniu dodatkowych obowiązków. Od 1997 r. była przewodniczącą Rady Szkoły, przewodniczącą zespołu do opracowania statutu szkoły, członkiem komisji socjalnej oraz Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej. Posiadała również umiejętności organizacyjne, którymi służyła szkole biorąc udział w licznych przedsięwzięciach np. komitetach organizacyjnych kolejnych jubileuszy szkoły. Była inspiratorem i organizatorem licznych szkolnych wycieczek, które starannie dokumentowała licznymi zdjęciami i opisami. Po powodzi w 1997 r. aktywnie działała w Komitecie Pomocy Szkoły (rozprowadzała np. cegiełki w Opolu w różnych miastach Polskich i za granicą).
   Lucyna Janowska była nauczycielem wymagającym, cierpliwym  i bez reszty oddanym pedagogice instrumentalnej. Zawsze dyspozycyjna, pozytywnie odpowiadała na powierzane jej dodatkowe obowiązki. Swoją postawą wychowywała dzieci i młodzież, była dla nich wzorem. Za swoją aktywną działalność była kilkakrotnie nagradzana i odznaczana m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki.
  Trudno wymienić wszystkie dziedziny którymi się interesowała: literatura, teatr, języki, medycyna naturalna, kosmetologia, fotografia, motoryzacja (miała amerykańskie prawo jazdy). Wszędzie spełniała się z sukcesem. Wydawało się, że nie ma wyzwań, którym nie mogła by sprostać. Energiczna, zawsze uśmiechnięta, pełna optymizmu, gotowa spieszyć z pomocą uczniom, rodzinie, przyjaciołom, ludziom w potrzebie, ciągle w podróży – taką Ją zapamiętamy.

Karol Reiman
  ur.14.08.1936 - zm. 4.02.2011

  Urodził się 14 sierpnia 1936 r. w Dąbrowie k/Opola. Naukę gry na skrzypcach rozpoczął u miejscowego umuzykalnionego kowala. Ukończył Państwową Szkołę Muzyczną II st. w Opolu w klasie skrzypiec, a w roku 1971 Wydział Wychowania Muzycznego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, z tytułem magistra sztuki. Przez kilka lat grał na skrzypcach i altówce w orkiestrze symfonicznej Państwowej Filharmonii w Opolu. Od 1962 r. pracował w PSM I i II st. w Opolu na stanowisku nauczyciela skrzypiec. Od 1977 r. był kierownikiem sekcji instrumentów smyczkowych; dbał o rozwój i dokształcanie młodych pedagogów, zawsze służył im życzliwą radą i pomocą. Prowadził także szkolne zespoły kameralne oraz orkiestrę symfoniczną (w latach 1974-1986) i zespół smyczkowy (1987-1997). Uczył także wiele lat w Ognisku Muzycznym i Niepublicznej Szkole Muzycznej „Ars Nova”.
  Uczniowie i zespoły kameralne K. Reimana często brały udział w konkursach regionalnych i ogólnopolskich, uzyskując nieraz wysokie lokaty. Bardzo częsty był też ich udział w okolicznościowych koncertach i audycjach muzycznych w szkole i poza szkołą, a także w innych imprezach kulturalnych. Orkiestra symfoniczna i zespół smyczkowy pod batutą K. Reimana przygotowywały rocznie 5-6 programów koncertowych. Opiekował się ponadto szkolnym instrumentarium oraz pomagał w inwentaryzacji i prowadzeniu szkolnej biblioteki. Angażował się również we współpracę z partnerskimi szkołami zagranicznymi.
  Jako nauczyciel i pedagog na pierwszym miejscu stawiał zawsze uczniów i sprawy pedagogiczne. Służył chętnie i niezwłocznie bezinteresowną pomocą – udostępniał swoje zbiory literatury skrzypcowej, zespołowej i orkiestrowej, dla uczniów był swoistym „pogotowiem ratunkowym” gdy brakowało akcesoriów muzycznych i nut (kupował je z własnych funduszy). Współorganizował zimowe i letnie obozy z warsztatami dla orkiestry symfonicznej i zespołu smyczkowego. Prawie zawsze był z uczniami na konkursach, wspierając ich i udzielając cennych wskazówek. Dbał o bogaty repertuar dla uczniów i prowadzonych przez siebie zespołów – wiele utworów samodzielnie instrumentował i opracowywał. Uczył samodzielności i wymagał jej od uczniów. Kiedy była potrzeba, udzielał dodatkowych, nieodpłatnych lekcji, a nawet ćwiczył z uczniami; miał z nimi stały kontakt nie wyłączając świąt i wakacji. Żywo interesował się rozwojem wszystkich uczniów szkoły (nie tylko skrzypków) – słuchał wszystkich ich szkolnych i wielu pozaszkolnych występów, które zawsze życzliwie komentował. Pozostał sympatykiem i wiernym stałym słuchaczem orkiestry Opolskiej Filharmonii, do czego zachęcał również swoich uczniów.
  Karol Reimann wykształcił łącznie ponad 80 absolwentów PSM I i II st. Wielu z nich z powodzeniem kontynuowało studia w Akademiach Muzycznych. Spośród jego wychowanków wielu pracuje dziś w renomowanych zespołach kameralnych, orkiestrach symfonicznych, akademiach i szkołach muzycznych, także za granicą.
  K. Reiman był wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków oraz Opolskiego Towarzystwa Muzycznego. Za swoją działalność otrzymał liczne nagrody i odznaczenia, m.in. nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, odznakę „Zasłużony Opolszczyźnie” i  Złoty Krzyż Zasługi.

Wacław Grotek
  ur. 29.09.1934 - zm. 29.12.2010

  Urodził się 29 września 1934 r. w Muszynie. W 1956 r. ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie – w roku 1961 – wydział instrumentalny (klasa skrzypiec) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu.
  Przez wiele lat był muzykiem Filharmonii Opolskiej oraz nauczycielem szkół muzycznych w Opolu i Brzegu. Wykształcił liczno grono skrzypków. Swoją miłość do muzyki przekazywał uczniom, starając się zainteresować ich wszechstronnie instrumentem, na którym grali. Znany był z niezwykłej umiejętności doboru ciekawego i niebanalnego repertuaru, zgodnego z indywidualnymi możliwościami uczniów. Jego uczniowie brali udział w ogólnopolskich konkursach i przesłuchaniach odnosząc niejednokrotnie znaczące sukcesy, a wielu z nich po ukończeniu szkoły średniej kontynuowało naukę w szkołach wyższych w Polsce i za granicą.
  W. Grotek aktywnie działał jako konsultant wojewódzki skrzypiec Okręgowego Zespołu Metodyczno-Programowego. Prowadził wykłady metodyczne na tematy związane z  techniką gry skrzypcowej, przyczyniając się znacząco do podnoszenia poziomu nauczania w całym regionie. Ponadto posiadał umiejętności lutnicze, często służył pomocą kolegom i uczniom przy usuwaniu drobnych awarii instrumentu oraz smyczka.
  W naszej pamięci pozostanie jako pedagog sumienny, lubiany i szanowany zarówno przez nauczycieli, jak i uczniów opolskiej szkoły muzycznej, którzy doceniali jego umiejętności pedagogiczne oraz  artystyczne. Był wielokrotnie nagradzany i odznaczany (m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski).

Janusz Maria Kościów

  ur. 1940 - zm. 29.01.2010

  Urodził się w Brodach niedaleko Lwowa w 1940 roku, lecz w roku 1945 został, wraz z rodziną i innymi Polakami, wywieziony do Opola i tu, w opolskiej Szkole Muzycznej, kształcił się w klasie fortepianu prof. Donichtowej. Z tytułem magistra zakończył studia w tutejszej Wyższej Szkole Pedagogicznej na kierunku Filologia Polska, następnie odbył studia w katowickiej Wyższej Szkole Muzycznej na Wydziale Teorii i Kompozycji. Jego profesorami byli m.in. Józef Ryling i Henryk Mikołaj Górecki. Po ukończeniu studiów muzycznych w 1968 roku podjął pracę pedagogiczną w opolskiej Szkole Muzycznej, ucząc przedmiotów teoretycznych, a później również improwizacji fortepianowej.
  Równocześnie z działalnością pedagogiczną przez wiele lat prowadził działalność twórczą jako kompozytor, aranżer i wykonawca utworów, współpracując z opolskim Teatrem im. J. Kochanowskiego oraz opolskim Radiem. Pisał także muzykę dla opolskiej aktorki śpiewającej Ireny Dudzińskiej i Opolskiego Zespołu Dziecięcego „Legenda”. W teatrze przez wiele lat pełnił funkcje kierownika muzycznego.
  Całe swe wielkie serce, głęboki umysł i doświadczenie oddał pracy w szkole muzycznej, dając się poznać nie tylko jako wybitny pedagog, ale i wspaniały przyjaciel młodzieży (był laureatem przyznawanej przez uczniów szkoły nagrody Przyjaciel Dziecka). W ciągu całej swojej 42 letniej działalności pedagogicznej kształcił młodzież nie tylko poprzez gruntowna wiedzę i wysokiej próby gust muzyczny, lecz i przez swą nieskazitelną postawę etyczną, szerokie horyzonty artystyczne, mądrość życiową i przede wszystkim – prawdziwie głębokie zrozumienie dla młodego człowieka. Szlachetnym trudem pedagogicznym i sprawami swych podopiecznych żył na co dzień, w swym rzadkim podejściu nigdy nie oddzielając sfery dydaktycznej od posłannictwa wychowania i kształtowania młodych ludzi. Zarówno w odczuciu uczniów, jak i we wspomnieniach wielu pokoleń swych absolwentów niezmiennie, na wszystkich dalszych etapach ich życia i kariery pamiętany jako ten, który własnym słowem i przykładem realizował najwyższy cel edukacji: kształcenie dobrego artysty w dobrym człowieku.
  Za swoją działalność i zasługi na polu dydaktycznym i artystycznym był wielokrotnie nagradzany i odznaczany (otrzymał m.in. Złotym Krzyżem Zasługi).
  Owoce Jego działalności i postawy,  rezerwują  Mu w pamięci naznaczonych jego osobowością ludzi szczególne miejsce jako postaci wybitnej i wspaniałemu człowiekowi.

Dorota Wieczorek
 ur. 24 X 1932.

Wywodzi się ze szkoły Antoniego Szafranka z Rybnika gdzie zdobyła wykształcenie pianistyczne. Na  U J w Krakowie ukończyła muzykologię.
W Opolu pracowała w latach 1954 - 1980 . Była jedną z pierwszych zatrudnionych w nowo  powołanej Państwowej Szkole Muzycznej II Stopnia. Uczyła historii muzyki i była cenioną  akompaniatorką, bardzo lubianą przez młodzież. W latach 1959 - 1975 była kierowniczką sekcji  teorii  w Okręgowym Zespole Metodyczno - Programowym w Opolu. Corocznie prowadziła kursy  dla nauczycieli. Od 1963 roku kierowała sekcją teorii w szkole .
Była wybitnym metodykiem. Opracowała zintegrowany program nauczania w Szkołach Muzycznych.  Jest autorką licznych referatów na konferencjach naukowych , m. in. o Józefie Elsnerze, Jakubie  Kani.  Do 1971 roku często pisała w „Trybunie Opolskiej” recenzje z koncertów Państwowej  Orkiestry Symfonicznej w Opolu.
Współpracowała z Rozgłośnią Polskiego Radia w Opolu. W latach 1963-1967 prowadziła cykliczną  audycję „Jak słuchać muzyki”, a później była współautorką umuzykalniającej audycji „Wychowanie  muzyczne na piątkę”.
    
Celina Hellerowa

Studia pianistyczne ukończyła w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie prof. H. Ekier, a na  Uniwersytecie Jagielońskim studiowała muzykologię. Uprawiała kameralistykę, którą studiowała w  klasie prof. M. Szmyd-Dormus, przez wiele lat łącząc ją z pracą pedagogiczną. Nauczanie stało się  Jej  życiową pasją. Należy do najwybitniejszych pedagogów szkół muzycznych w Polsce. Od 1966  prowadziła sekcję fortepianu. Jej uczniowie w swoich kategoriach wiekowych zdobywają liczne  nagrody i wyróżnienia w konkursach w kraju i za granicą. Pani Celina Hellerowa bierze udział w  pracach jury wielu konkursów, prowadzi kursy i seminariaria. Wspólnie z mężem -Jerzym,  organizowała kursy muzyczne w Nysie , a później Międzynarodowe Letnie Kusy Muzyczne w  Głuchołazach, na których corocznie prowadzi zajęcia .
Zajmuje się publicystyką radiową . Przez wiele lat prowadziła znaną i lubianą, cykliczną audycję

„ Płyty Celiny Hellerowej”.
Wykształciła ponad 60-ciu absolwentów z czego ponad 50 osób podjęło studia muzyczne.  Najbardziej znani absolwenci to: Jolanta Stankiewicz-Spuziak, Włodzimierz Skonieczny, Joanna  Wieczorek-Wojtysiak, Beata Miczka-Danilewska, Alina Hayn-Hoffmann., Bożena Preiss, Małgorzata   Willim-Burnecka, Rafał Łuszczewski , Piotr Kupka, Agnieszka Kozło, Katarzyna Ewa  Sokołowska i wielu innych.
Wielokrotnie honorowana wysokimi odznaczeniami państwowymi i resortowymi. Ostatnio

(14 X 2003) z okazji Dnia Edukacji Narodowej otrzymała nagrodę I St. Dyrektora Centrum Edukacji  Artystycznej. W tym samym czasie nadeszła wieść, że Jej uczennica Sylwia Michalik zdobyła trzecią nagrodę na XIV Międzynarodowym Konkursie Młodych Pianistów w Rzymie .
Mówi była uczennica, Beata Danilewska „ Pani prof. Celina Hellerowa od niemal 40 lat prowadzi  klasę fortepianu w opolskiej Szkole Muzycznej. Jej głębokie zrozumienie dla muzyki, profesjonalizm,  olbrzymi zapał do pracy jest wspaniałym wzorem do naśladowania, tak dla uczniów, jak i dla  nauczycieli naszej szkoły. (-) Pani profesor to nie tylko nadzwyczajny nauczyciel i przewodnik po  świecie muzyki, to także autorytet moralny o jaki bardzo trudno w naszym świecie.”
 
Zbigniew Kościów   

Urodził się w 1929 roku. Kształcił się we Lwowie, Opolu i Wrocławiu. Od roku 1954 pracował w  naszej Szkole Muzycznej, jako nauczyciel przedmiotów teoretycznych, gry na fortepianie i organach.  Przez wiele lat uprawiał publicystykę muzyczną ( „Opole”, „Poglądy”, „Ruch Muzyczny” „Tygodnik  Powszechny” i in.).W latach 1963-1981 współpracował z opolską rozgłośnią radiową. Interesuje się  muzyką Serbołużyczan; z tej dziedziny wydał w Budziszynie dwie publikacje.
Działał w Kole zainteresowań kulturą Ormian przy Polskim Towarzystwie Ludoznawczym; plonem  tych zainteresowań są publikacje: „Muzyka polskich Ormian”(wyd.- Opole 1976,- przekład armeński  - Eczmiadzyn 1978) i „Polsko-ormiańskie muzykalia (wyd. Opole 1978). Z bogatej działalności  publicystycznej na szczególną uwagę środowiska muzycznego Opolszczyzny zasługują pozycje:  „Opolska kultura muzyczna 1945-1975” (wyd. w Opolu w 1977r) i „Życie muzyczne w  województwie opolskim” (wyd. przez Instytut Śląski w Opolu w 1990 r. w serii „Encyklopedia  wiedzy o Śląsku”).Dzięki tym wydawnictwom nie zaginie pamięć o bardzo wielu ludziach i ich  dokonaniach z dziedziny kształtowania kultury muzycznej Opolszczyzny.
Lista wydanych książek Zbigniewa Kościowa jest imponująca i nie sposób wymienić wszystkie   prace. Z nowych publikacji trzeba wymienić  „Karol Maria Weber. Opowieść biograficzna” wyd. w  1999 roku i ostatnio wydana (2003 r.) „ Hugo Wolf. Przewodnik biograficzny.”
Otrzymał wiele odznaczeń i nagród. Najważniejsze z nich to: Złoty Krzyż Zasługi (1977), Krzyż  Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1989), Zasłużony Działacz Kultury (1994) i Wojewódzka  Nagroda Artystyczna (1995).
Pan Zbigniew Kościów znany jest jeszcze z jednego powodu. Mianowicie od wielu lat zbiera „Humor  z zeszytów szkolnych”, dostarczając tym trochę uśmiechu środowisku naszej szkoły.
 
Stanisław Śmiełowski

Urodził się w czerwcu 1930 roku w Krywałdzie koło Rybnika. W Liceum Muzycznym w  Katowicach  ukończył klasę fortepianu, harmonii specjalnej i kontrapunktu. W latach 1949-1955  studiował kompozycję i teorię w Konserwatorium w Leningradzie. Osiedlił się w Opolu w 1956   roku,  gdzie rozpoczął ożywioną działalność muzyczną jako kompozytor, badacz folkloru opolskiego,  dziennikarz i pedagog. W naszej szkole wykładał przedmioty teoretyczne: formy muzyczne i harmonię.  Kierował sekcją teorii do roku 1963.
Był ściśle związany z Rozgłośnią Polskiego Radia w Opolu, pracując najpierw jako dziennikarz  redakcji artystycznej, a potem (od 1962 r. ) kierownik redakcji muzycznej. Redagował wiele znanych  i cenionych audycji muzycznych : „ Najpiękniejsza z wszystkich jest muzyka polska” , „ Słownik  muzyki polskiej”, „Opolscy soliści” i wiele innych.
Jest znanym i cenionym kompozytorem opolskim. Jego dorobek kompozytorski charakteryzuje się  dużą różnorodnością i obejmuje utwory symfoniczne, kameralne, solowe (głównie fortepianowe),  wokalne, ilustracje muzyczne do słuchowisk radiowych i spektakli teatralnych. (Muzyka do sztuki G.  Lorca „Czarująca szewcowa”- wystawionej przez Państwowy Teatr Ziemi Opolskiej - 1967).
Owocem zainteresowania folklorem śląskim jest około 100 opracowań pieśni i tańców ludowych,   suita ludowa „Jaś i Kasia” opracowana dla potrzeb Zespołu Pieśni i Tańca „Opole” i wiele innych  utworów. Najbardziej znane utwory Stanisława Śmiełowskiego to: „ Uwertura Śląska”, „Trzy pieśni  łużyckie” na sopran i orkiestrę symfoniczną i „Sinfonia Introwersata”, powstała w 1965 roku,  nagrodzona rok później na czwartym festiwalu „Wiosna Opolska”.
Stanisław Śmiełowski jest laureatem konkursów kompozytorskich Opola i Poznania, laureatem  Wojewódzkiej Nagrody Artystycznej, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski.
Jest także autorem książki o tematyce ludowej „Kleklimanki” (wyd. Katowice - 1967), pracy  „Opolski folklor muzyczny” (wyd. Opole 1961) i wielu  artykułów prasowych na temat kultury  muzycznej.
  
Tadeusz Wybraniec

Urodził się w 1940 w Wilnie. Wykształcenie muzyczne otrzymał we Wrocławiu, Łodzi, Katowicach . Po uzyskaniu w Średniej Szkole Muzycznej dyplomów Wydziału Instrumentalnego w zakresie gry na  fortepianie i Wydziału Instruktorsko- Pedagogicznego, ukończył studia na Wydziale Pedagogicznym   PWSM we Wrocławiu. Systematyczną naukę gry na gitarze rozpoczął pod kierunkiem prof. K.  Sosińskiego w PSM II St. w Łodzi, uzyskując dyplom w 1967 roku. W 1975 uzyskał dyplom w  zakresie gry na gitarze na Wydziale Instrumentalnym PWSM w Katowicach.
 Jako pierwszy w Polsce wykonał koncert gitarowy. Było to w Szczawnie Zdroju w 1969 r.  Towarzyszyła Orkiestra Symfoniczna z Wałbrzycha.
Uczestniczył w licznych kursach mistrzowskich prowadzonych przez wybitnych wirtuozów takich jak  D. Russel. H. Käppel, S. Rak, R. Aussel i inni.
Jako nauczyciel gry na gitarze pracuje od 1 lutego 1965 r. Dzięki Jego staraniom powstały klasy  gitary  w PSM II St. i na Wydziale Instrumentalnym Akademii Muzycznej we Wrocławiu, z którą  współpracuje od 1967 roku. Prowadzi liczne kursy, wykłady i lekcje pokazowe. Uczestniczy, jako  juror w wielu konkursach. Jest autorem wielu programów nauczania.
Współpraca z Opolem zaczęła się w 1976 roku i miała być tylko tymczasowa. Jednak, jak sam mówi  urzekła go atmosfera i wspaniali ludzie naszej szkoły i pracuje w niej do chwili obecnej.
Przyzwyczaił środowisko naszej szkoły do tego, że Jego uczniowie z wszelkich konkursów wracają z  nagrodami lub wyróżnieniami.
 Wychował wielu znanych absolwentów: Adam i Marek Mikulscy, Magdalena Biała, Piotr Zaleski  (obecnie profesor Akademii Muz. we Wrocławiu), Ryszard Tyborowski ( Profesor na Uniwersytecie  w Manitoba) , Tadeusz Piotrowski (dyrektor PSM w Bystrzycy Kłodzkiej) i wielu innych.
 

 

Walenty Adamczak	Jerzy Heller	Jadwiga Kępińska	Wiesław Kunysz
Jan Malinowski	Henryka Mikosza	Władysław Staden	Stefania Tatarczyk

 
 ****************************************************************************
 
Przy pisaniu notek biograficznych znajdujących się w tej części strony internetowej korzystałem
 głównie z książek Zbigniewa Kościowa - „Opolska kultura muzyczna 1945-1975” (wyd. w Opolu w  1977r) i „Życie muzyczne w województwie opolskim” (wyd. przez Instytut Śląski w Opolu w 1990 r. w serii „Encyklopedia wiedzy o Śląsku”)
 
      Andrzej Szczepański
 
*****************************************************************************
 
Odwiedzających naszą stronę prosimy o kontakt na nasz adres internetowy. Szczególnie cenne będą  dla nas listy , które mogą nam pomóc przy uzupełnianiu notek biograficznych „Sławnych ludzi Szkoły”. Bardzo zależy nam na uzupełnieniu danych nauczycieli już nieżyjących. Prosimy również
o prostowanie błędów, które być może znajdują się w tekstach na naszej stronie.
 Podczas powodzi w znacznym stopniu uległo zniszczeniu  nasze archiwum, dlatego będziemy  wdzięczni za materiały obrazujące historię naszej szkoły (zdjęcia nauczycieli, klas lekcyjnych w  starych  siedzibach szkoły itp.).